Met zoon en twee vrienden van zoon ben ik op Schiermonnikoog. We fietsen naar de Balg, de eindeloze strandvlakte aan de oostpunt van het eiland. Het is westenwind, dus de terugweg zal zwaar worden, maar nu peddelen we lichtvoetig naar het verre oosten. De vloed komt op en we stappen steeds vaker af omdat onze wielen in het zachte zand zakken. …
Op Schiermonnikoog bezoek ik een paar bloemrijke duinvalleien. De valleien zijn zelfs na maandenlange droogte nog vochtig, dankzij het kwelwater dat er aan de oppervlakte komt. Er bloeien dan ook veel bloemen; het zijn oases in een verdorde omgeving waar zelfs brandjes uitbraken. …
Als we in Kroatië wandelen, komen we een mij onbekende wespensoort tegen. Op twee plekken zien we er een heleboel. Ze zitten allemaal als bijen op een bloem. Ze zijn zwart met gele vlekken, hebben een brede kop, een wespentaille en vooral: een fiks postuur. …
Met onweer moet je niet onder een boom gaan staan, want als die geraakt wordt, knalt ie uit elkaar en als je niet door de hitte wordt verzengd, valt er wellicht een tak van vierhonderd kilo op je bolletje. Bliksem neemt de weg van de minste weerstand en een boom heeft minder weerstand dan lucht, zeker als ie nat is. …
Als u zuidwaarts op vakantie gaat, heeft u kans op dambordjes. De dichtstbij Nederland gelegen dambordpopulatie bevindt zich in België, vlakbij Zuid-Limburg. Daar worden ‘s zomers weleens verdwaalde dambordjes gezien. Die vlinders hebben zich er soms ook tijdelijk gevestigd, evenals op de Veluwe, in Twente, in de Achterhoek en zelfs een keer in Groningen. …
Ik ben van m’n geloof gevallen. Hoewel, gevallen? Het was een geleidelijk proces. In mijn kindertijd moest ik deuren en ramen dichthouden als het licht aan was. Anders kwamen de muggen. Muggen kwamen namelijk op licht af.
Het heeft jaren geduurd voor ik van die mythe bevrijd was. Zoals elk met de paplepel ingegoten misverstand is zoiets er nauwelijks uit te slijten. Gelukkig staat op het niet geloven in muggenlicht geen verdoemenis, maar wordt de afvallige beloond met een kleiner risico op steekmuggen. …
In Nederland is ie zeldzaam, maar de laatste jaren worden er iedere zomer wel een paar gezien, tot in Friesland en Groningen toe. De kans op waarnemingen stijgt, want het is een zuidelijke soort, en ons zeeklimaat wordt steeds zuidelijker, zoals u de laatste weken wel heeft gemerkt. Mocht ie er zijn, dan is ie niet over het hoofd te zien, want de blauwzwarte houtbij is onze grootste bij; zo groot als een fiks tuinhommel. Bovendien heeft ie een gitzwart lijf met paarsblauwe vleugels. In eerste instantie denk ik meestal aan een kever, als ik er een zie. Ik heb trouwens nog nooit een blauwzwarte houtbij in Nederland gezien; alleen in mediterrane landen. …
Een lezeres stuurde een foto van een meeltor die ze in huis aantrof, met de vraag of het “de boktor” was en of ze zich zorgen moest maken.
Dé boktor.
De boktor zou huizen opvreten, of toch op z’n minst de zolder. Deze mythe is het gevolg van de huisboktor, wiens larven in zolderbalken leefden. Er zijn boktorren wier larven levende bomen kunnen aantasten, zoals de Aziatische boktor die we in onze handelsdrift uit China hebben ingevoerd. Maar de meeste boktorlarven leven, zoals veel keverlarven, in dood hout. …
Een lezer mailde me twee vragen. Hoe komt het dat er zo weinig mieren zijn en hoe komt het dat er zoveel spinnen zijn? Hij gaf het antwoord erbij: de droogte. Een lezeres mailde dat ze zoveel vlinders zag, en ze dacht dat dat aan de warmte lag. …
Sommige nachtvlinders lijken onopvallend grauw, maar laten als ze vliegen ineens felgekleurde achtervleugels zien. Je zou ze ook ondervleugels kunnen noemen, want als ze overdag rusten zitten ze onder de gecamoufleerde voorvleugels gevouwen. …