De eerste scholeksters verschijnen in de steden en dorpen. In de berm scharrelen ze rond tussen de meeuwen. Het zijn de vroegste verkenners sinds scholeksterheugenis. Waren ze vorig jaar al vroeg, nu zijn ze weer een paar weken eerder. Een deel van de scholeksters trekt na de winter van de kust het binnenland in om daar te broeden en wormen te eten. Eerst deden ze dat op weilanden, toen op akkers, maar nu het daar niet meer lukt trekken ze de stad in. …
Eind juni ga ik met Oceanwide en Trouw naar Spitsbergen. Net als voorgaande jaren maken we er een lezersreis van. We varen naar het noorden van de archipel langs de eilandjes en fjorden met hun ruige bergkust.
Het is een twijfelachtige eer om mensen warm te maken voor zo’n poolreis. De natuur is immers niet gebaat bij mensen? Of zou reizen door de poolnatuur de animo om die natuur te beschermen vergroten? Misschien reizen liefhebbers toch wel naar de pool, en dan kunnen ze maar beter met ons meegaan. Want we varen met een relatief klein schip van een in natuurreizen gespecialiseerd reisbureau, dat werd opgericht door een bioloog die tijdens zijn poolonderzoeken zo gegrepen werd door het landschap, dat hij het anderen wilde laten zien. …
Over de kauwtjeskwestie kreeg ik vele tips, waarvoor hartelijk dank. Mijn vraag was hoe ik vetbollen tegen die onstilbaar hongerige vogels kan beschermen. Ik geniet zeer van de vogels die op die bollen afkomen, ik hang ze vooral in mijn eigen belang op. Ik geniet ook van kauwtjes, maar heb geen zin om ieder kwartier een nieuwe vetbol op te hangen. …
Volgens mij zijn de pruimen en bladeren nog maar net van de sleedoorns gevallen, of de eerste staan alweer in bloei. Zondag zag ik een jonge sleedoorn bloeien. Deze krant meldde de volgende dag dat de natuur zes weken voor de fanfare uitholt, en dat doet die sleedoorn inderdaad, want sleedoorn hoort pas eind maart te beginnen. …
Iedere winter liep ik weleens langs een tuin vol grote naaldbomen. De tuien lag aan de rand van de stad, vlakbij een natuurgebiedje. In de naaldbomen zaten overdag ransuilen te dutten. Elk jaar waren er meer, uiteindelijk telde ik er zestien. Maar het waren er vast nog meer, duttende ransuilen vallen niet bepaald op.
De bewoners van het huis met de naaldbomen vonden die uilen leuk. Maar wat ik vreesde, gebeurde. De mensen verhuisden en de nieuwe bewoners haalden al het groen weg. Ze vervingen het door geïmpregneerd tuinhout waarop een uit de kluiten gewassen boeddhabeeld werd geplaatst. Als Boeddha eens wist waarvoor zijn beeld gebruikt werd, zou hij tot een beeldenstorm oproepen. …
Oh wat zijn die kokmeeuwen mooi, met hun bloedrode snavels en poten. Op iedere lantaarnpaal langs het fietspad zit er één in de zon. De eerste beginnen al bruin te worden. Hun kop althans, die in winterkleed wit is met wat vlekjes. …
Als de Nederlandse held aan het begin van het verhaal met drie getrainde Noren en een rugzak Lapland inloopt, zien we minutenlang een close-up van zijn gezicht. Zelden heb ik het afzien van eindeloos lopen op zwaar terrein zo krachtig verbeeld gezien. Ik was meteen verkocht en heb genoten van Beyond sleep, zoals de verfilming van Nooit meer slapen heet. …
Gisteravond was ik bij de première van Nooit meer slapen, de verfilming van één van de mooiste Nederlandse romans die ik ken. Nu ik dit schrijf, heb ik de film nog niet gezien. Misschien kom ik er later op terug. Ik heb er alle vertrouwen in, gezien de regisseur Boudewijn Koole, wiens kinderfilm Kauwboy mij tot tranen toe ontroerde. …
Ooit meldde ik in deze rubriek dat het vogelvoer in mijn tuin niet aan te slepen was vanwege de kauwtjes die in een paar happen alles opmaakten. Dat lag meer aan hun onbehouwen tafelmanieren dan aan hun eetlust. Ze hakten in op het voer; elke hap deed drie happen rondstrooien. Ook de vetbollen gingen er met lichtsnelheid doorheen.
Voor het vetbollenvraagstuk deed een lezer mij een tip aan de hand, die ik al eens genoemd heb, en die door andere lezers met succes werd toegepast. En door mij, tot voor kort… …
Ik moet schoonmaken, maar heb geen zin. Ik lees liever over woestijnratten (Meriones crassus) die vaak vlooien hebben. Die vlooien zuigen bloed en kunnen ziekten overbrengen. En ze ventileren hun holen nooit. Wat een viespeuken!
Deze gerbils graven holen met meterslange, vertakte gangen. Diep onder de grond slapen ze met z’n allen op elkaars lip in hun bedompte holen. Een benauwde toestand, die ideaal lijkt voor ongedierte. De vlooien hebben er een warm en droog onderkomen. Ze kunnen van de ene rat naar de andere springen. Geen wonder dat de ratten zo onder de vlooien zitten! …