Het is toch godgeklaagd dat ze met bommen
Die gasten met hun baarden zijn gestoord
Ze komen in hun hemel dankzij moord
Het is toch niet, wie kan er nou, verdomme!
Die opgefokte pubers, mannen gods
Je zou ze laten branden, willen villen
Maar wraak en haat en nijd is wat ze willen
Hoe meer geweld, hoe meer postume trots
Laat horen wat die lui niet willen horen
Laat haat in goddeloze liefde smoren
In de Amsterdamse Waterleidingduinen zullen damherten geschoten worden. Veel dierenbeschermers hebben de pest in. Die dierenbeschermers vinden dat elk dier recht heeft op bescherming, vooral als dat dier bambi-ogen heeft. Als Bambi andere dieren het leven onmogelijk maakt, is dat “de natuur” en dus goed. …
Als mijn middelbare oren een goede dag hebben, hoor ik ze weleens hoog boven me in de naaldbomen. “Zie zie zie”, fluiten ze fluisterend. Met wat geluk zie ik dan een goudhaantje van top naar top oversteken. Meestal verblijven goudhaantjes in de toppen van naaldbomen. Maar soms sta ik ineens oog in oog met zo’n piepkleine scharrelaar: groenig met een gouden hanenkammetje. …
Zoon en ik brengen dochter naar een meeloopmiddag op de Uithof en hebben de middag voor onszelf. Op de kaart staan de forten langs de Waterlinie en die willen wij zien. De dichtstbijzijnde zijn Rijnauwen en Vechten. Officieel heten ze Fort bij R(h)ijnauwen en bij Vechten. Met vechten heeft die naam niets te maken, al is een fort nog zo vechtlustig. …
Als man draag ik niet wekelijks een rok,
zelfs geen –kostuum, maar zou ik rokjes dragen
en werd ik wegens korte rok ontslagen,
denk ik dat ik mijn rok wat lager trok.
Waardoor dat kekke rokje tot de knie,
geheel conform de kuisheidswet, zou reiken.
Van boven viel er dan juist meer te kijken
maar dat valt niet onder pikanterie.
Dan ging ik volgzaam met de billen bloot,
want dat is iets waar niemand zich aan stoot.
In landgoed Oostbroek zien zoon en ik een reiger in het bos. Gisteren schreef ik daarover dat die reiger roerloos poseert. Tevens beweerde ik: “Hij staat zo stil, dat hij waarschijnlijk denkt dat wij hem niet zien.” Terwijl het zelfs voor een reiger onmogelijk is zich tegelijkertijd onzichtbaar te maken als te poseren. Poseren doe je immers om gezien te worden? …
Tegen Utrecht aan schurkt zich landgoed Oostbroek. Als zoon en ik er arriveren, breekt de zon fel door duistere wolken. Het tapijt van sneeuwklokjes glimt ervan. Er staat één polletje lenteklokjes tussen, verder bloeien er sneeuwklokjes per strekkende meter. Soms zit schoonheid ’m in massa. …
In een vogelkijkhut in Noordwest-Groningen vond ik wel eens uileballen. Sindsdien kijk ik altijd omhoog als ik daar kom. En op een dag is het raak: er zit een kerkuil te dutten.
Verder kijkt niemand naar boven. Iedereen kijkt door de kijkgaten naar het Lauwersmeer. Niemand zit op de houten bankjes, iedereen staat. Er staat een gezin met drie kinderen naar buiten te kijken, ze hebben één roestige verrekijker, ze kennen geen van de vogels bij naam. Watersnippen, brandganzen, zilverreigers, slechtvalken, brilduikers. De vogelaars turen zwijgend door hun telescopen. …
Op het Noord-Hollandse strand liggen tussen de Amerikaanse zwaardscheden, Amerikaanse boormossels, kokkels en strandschelpen opvallend veel ovale slijkschelpen, ook otterschelpen geheten. Het zijn grote schelpen, ze kunnen wel dertien bij zes centimeter meten. Alleen strandgapers zijn groter en lijken op ze, maar otterschelpen zijn platter en dunner en veel breekbaarder. …
Door de provincie Groningen begeef ik me noordwaarts. Ik laat de laatste nederzettingen achter me. Door coupures in oude dijken voorbij Westernieland kom ik terecht in ingedijkte landaanwinningsgronden, hompige akkers voor eerappels en bait’n. Dit is de marge van ’s lands periferie. Een weggetje, zo smal en besmeurd met zeeklei dat het met het blote oog nauwelijks waarneembaar is, wijst nóg verder noordwaarts om tegen de laatste dijk dood te lopen. De moderne zeedijk, die als een groene, met schapen bespikkelde verdedigingswal oprijst uit het vlakke land. …