Laatst schreef ik over onze zeven kippen en vooral de eieren die ze leggen. We hebben geen haan maar dat weerhoudt hen er niet van bijna dagelijks een ei te leggen. Sommige van de zeven samurai zitten er graag op te broeden. We halen ze weg en geven ze soms een gekookt ei terug. Daar zijn ze gek op. Ook een gebroken rauw ei wordt gretig naar binnen gewerkt, dan drinken ze het struif. Zouden ze beseffen dat ze een soort kannibalisme beoefenen? Kannibalisme light.

De eieren aten wij op en gaven we weg, en wilden we aan de straat verkopen. Het biologische kippenvoer is namelijk duur. En toen kwam dat fokking nieuws van het RVIM: kippeneieren bevatten polyfluoralkylstoffen: PFAS. Eieren van bio-industrieel gemartelde leghorns zouden nog beter zijn. Die gevederde eiermachines zien hun hele leven nooit buitenlucht, laat staan dat ze de ruimte krijgen om te scharrelen en zandbaden te nemen. Die eieren willen wij niet, dat zou ons geweten tarten. Dus wij bleven onze eieren eten maar ze weggeven deden we niet meer, laat staan verkopen.

Het is toch raar dat je kankerverwekkende PFAS gewoon mag blijven maken, terwijl dat vergif overal in ons water en in onze grond zit, in ons fruit en onze groenten. En vooral in eieren en kip, waarin het goedje zich ophoopt. Dat komt doordat kippen regenwormen eten, die het gif binnenkrijgen. Niet-uitgekomen eieren van grutto’s, ook wormeneters, blijken twintig tot vijftig keer de norm aan PFAS te bevatten…

Onze kippen hebben een buitengebied van ongeveer vijf bij twintig meter. Het is geweldig hoe ze daar scharrelen, rennen, dutten, zandbadderen en de zon dan wel schaduw zoeken. Maar elke vlinder, salamander en regenworm die ze tegenkomen gaat eraan, evenals bijna elke plant. Het is dan ook een kaal stuk grond, zonder planten en wellicht ook zonder wormen.

We stuurden eieren op naar een lab. Ik kreeg enkele berichten van lezers die zich afvroegen wat de uitslag was. Na twee maanden hoorden we dat van de vier soorten PFAS alleen PFOS was gevonden, in een lage dosis, ruim onder de norm.

Wat een mazzel. We geven ze weer weg en de eerste twee dozen zijn verkocht.

(Natuurdagboek Trouw, maandag 21 juli ’25)