Verscholen in het Dwingelderveld, op de grens van bos, hei en ven, ligt een voormalig keuterboerderijtje. Het is van Natuurmonumenten en die wil het slopen. Dat lijkt misschien logisch: in een natuurgebied past geen bebouwing. Maar dat ligt hier volgens mij anders.

De keuterij is in de oorlog gebouwd ter ontginning van het veen, en past naadloos in de omgeving. Op het erf van het station groeien zandblauwtjes, die er veilig zijn tegen vertrapping. Wandelaars en honden uit het nabijgelegen huisjespark blijven dankzij het gebouwtje met z’n hek buiten het Achterlandse Veen, waar onder meer otters leven.

Sinds 2009 beheert CareX, specialist in tijdelijke huisvesting, het pand als biologisch veldstation. Elke zomer bivakkeren er onderzoekers en studenten van diverse universiteiten, die daar hun veldwerk doen. Er wordt onder meer onderzocht hoe bosvogels omgaan met klimaatverandering. Alleen wie de rust waardeert en respecteert mag het veldstation gebruiken.

De natuuronderzoekers en hun studenten zouden zonder verblijfplaats dagelijks heen en weer moeten reizen uit vooral Groningen, wat niet alleen veel tijd kost, maar ook voor meer verkeer zorgt.

Eric Menkveld, gebiedsmanager van Natuurmonumenten, baalt van de ophef over de sloop: ‘We kregen de grond met het huisje destijds van de provincie Drenthe, op voorwaarde dat we het zouden slopen. CareX mocht het tijdelijk gebruiken en dat is nu voorbij. Afspraak is afspraak, maar CareX ligt dwars. We zijn bezig de omgeving te vernatten en willen meer rust, voor de otters, geoorde futen en kraanvogels. Dat kan, dankzij de recente uitbreiding van het gebied met een agrarisch perceel van 5,6 hectare. Bebouwing past daar niet bij. Het toegangspad staat nu al vaak blank.’

De huidige gebruikers deinzen daar niet voor terug, integendeel. Het natte pad versterkt het besef van de splendid isolation. Zelf gaat het me aan het hart als dit prachtige keuterboerderijtje eraan gaat – het gaat op in het landschap, je ziet het pas als je ervoor staat, de plek is niet in de tomtom te vinden. In de winter heb ik er eens gebivakkeerd en werd ik een beetje verliefd op het huuske.

Natuurmonumenten beschermt soms ook oude gebouwen die bij het landschap horen. Dat lijkt me hier nou gepast.

 

(Natuurdagboek Trouw, donderdag 25 september ’25)