Beemdkroon trotseert alles, behalve drijfmest

Volgens de boeken bloeit beemdkroon tot in september, maar bij ons in de tuin blijft deze plant ondanks een rijtje vorstige nachten nog steeds nieuwe bloemen vormen. Op een enkele pyjamazweefvlieg of blinde bij na zie ik er geen insecten meer op. Beemdkroon is nochtans een nectarleverancier aan allerlei vlinders, maar vlinders zie ik niet meer, tenzij in winterse sluimerstand in de schuur. Nachtvlinders zie ik trouwens wel maar of die voor een drankje op beemdkroon neerstrijken weet ik niet.
In diezelfde boeken lees ik dat beemdkroon een plant is van gras- en hooilanden. Die mogen droog zijn, of een ietsepietsie vochtig, ze mogen lichtzuur of een tikje basisch zijn, voedselrijk of -arm, zonnig of licht beschaduwd. Ja, hoor eens, als je zó gemakkelijk in de omgang bent, is het logisch dat je nu nog groeit. Kennelijk zijn temperatuur en daglengte ook niet dermate bepalend dat de plant ermee ophoudt.
Toch hebben we met onze gigantische drijfmest-overschotten beemdkroon en een heleboel andere bloemen grotendeels uit ons land verdreven. In Zuid-Limburg, langs de grote rivieren en in de duinen houdt beemdkroon het nog vol, maar verder is de soort schaars geworden. Beemdkroon is een van de vele, voorheen talrijke soorten, die we in korte tijd grotendeels weggevaagd hebben. Waarin een klein land groot kan zijn!
We importeren gigantische hoeveelheden veevoer, we fokken gigantische hoeveelheden vee, we exporteren gigantische hoeveelheden vlees en melkpoeder. De mest van al die miljoenen koeien en varkens houden we zelf. Overal spuiten we het in de grasmat, om er maar vanaf te komen. Als ik een bloem was, zou ik het ook voor gezien houden. Raar eigenlijk, dat we onze leefomgeving doelbewust kleurloos maken, voor de winst van enkelen.
Veehouderij is een manier om rijk te worden, ten koste van de dieren en de bodem. Zolang we dat als land toestaan, faciliteren en subsidiëren, zullen we beemdkroon niet terugkrijgen. Behalve in een enkele tuin. Waar de plant van geen wijken weet!
(Natuurdagboek Trouw, donderdag 11 december ’25)