Duinpannen kunnen net als open plekken in het bos warm worden. Als de temperatuur een graad of 10 is, en de zeewind op Schiermonnikoog naar truien en jassen doet grijpen, maakt het broeikaseffect het daar alleszins aangenaam. Een open duinpan ín een bos blijkt een heerlijke plek om even te blijven hangen. Uit de wind en in de zon is het ronduit warm. In t-shirt lig ik te lezen.

Insecten houden zeker zoveel van het warme microklimaat als ik. Er fladderen verschillende vlinders voorbij, waaronder de eerste kleine vuurvlinder die ik dit jaar zie. Aardhommels zoemen over en ook akkerhommels melden zich.

Op mijn hand kriebelt iets en ik zie nog net een bijtje opstijgen, met een beige vachtje. Maar het is geen bij, het blijkt een zweefvlieg. Met zijn twee vleugels hangt ie een moment stil in de lucht, om dan een eindje weg te schieten. Ik probeer hem te fotograferen. Scherpstellen lukt alleen tegen de contrasterende lucht, maar scherpstellen duurt de zweefvlieg te lang. Zo’n vlieg mag dan af en toe snorrend op dezelfde plaats in de lucht blijven hangen, hij is toch zeer beweeglijk.

Dan niet, denk ik, en ik pak mijn boek weer. Maar door mijn ooghoek zie ik die zweefvlieg. Steeds als ik het boek pak, gaat het insect vlak boven me hangen. Zou hij me plagen of zou hij het boek mooi vinden? Er staan behalve een mensenhoofd acht piepkleine tulpen op de omslag. Zweefvliegen houden van bloemen, ze eten stuifmeel en nectar. Hun larven eten organisch afval of bladluizen, afhankelijk van welke soort het is. Dit zou een gitje kunnen zijn, een wilgengitje bijvoorbeeld. Of misschien een verwant van de narcissenvlieg, want narcissen staan hier in de buurt te bloeien.

Ik weet het niet. Ik probeer hem telkens weer te kieken. Dan leg ik het boek weg en pak ik de camera en verdwijnt de vlieg. Tot ik hem eindelijk in beeld krijg. Met tegenlicht. Mooie plaat, maar welke soort het is kan ik er niet mee vaststellen.

(Natuurdagboek Trouw woensdag 5 april 2017)