Vandaag komt Le Chant des Forêts (Whispers in the Woods) in de bioscopen. Het is de tweede grote publieksfilm van natuurfotograaf Vincent Munier. Daarmee bedoel ik meer een grote film voor het publiek, dan een film voor het grote publiek. Hoewel ik iedereen de adembenemend mooie opnamen gun.

Vijf jaar geleden zag ik zijn film La Panthère des Neiges en ik was diep onder de indruk. Dat ik na een leven vol verwennerij door David Attenborough nog zó geraakt kon worden door een natuurfilm!

Munier filmt niet alleen het landschap en zijn bewoners, hij neemt je als kijker op een bijzondere manier mee de natuur in. Le Chant begint met een lang shot van wolken boven een naaldbos. Dat bos bedekt de Vogezen waar Munier met zijn vader en zijn zoon in een blokhut overwintert. Er ligt sneeuw, het is koud, de lage zon zorgt voor betoverende plaatjes, waarin iets vaags beweegt. Er klinkt een wonderlijk geluid, er beweegt nog iets. Munier houdt de spanning erin, voor hij verklapt wat er zo meteen weergaloos fraai in beeld komt: bronstige edelherten, een argwanende lynx, hakkende zwarte spechten of een auerhoen.

De drie generaties natuurliefhebbers sluipen door het woud, wachten uren, luisteren en kijken. ’s Avonds zitten ze bij kaarslicht in hun hut en vraagt Muniers zoon Simon (12) aan zijn vader (50) en vooral grootvader Michel (78) te vertellen over hun avonturen in de wildernis. De liefde voor de natuur sijpelt door alle verhalen en opnamen heen.

Grootvader heeft zijn laatste auerhoen in de Vogezen twee jaar geleden gezien. Het is zijn lievelingsdier: een soort van wilde kalkoen, en het is er uitgestorven. Dat de pogingen de soort tegen menselijke verstoring te beschermen niet lukten, noemt grootvader een nederlaag van de samenleving.

Auerhoenders zijn er nog wel in Scandinavië en daar gaan de drie mannen naartoe, in de hoop Simon de bijzondere beesten te laten zien. Er ligt een halve meter sneeuw. De jongen struikelt. ‘Stap in mijn voetsporen’, adviseert grootvader. Twee dagen later loopt Simon voorop: ‘stap in mijn voetsporen’, zegt hij tegen zijn opa.

De filmer die zelf een rol speelt, dat is al een verschil met Attenborough, evenals de drie generaties.

Prachtige film, zeker gaan zien.

(Natuurdagboek Trouw, vrijdag 5 maart ’26)