Marmerschelpen op het pad

Op Schiermonnikoog zie ik een nieuw stukje schelpenpad naar een huis. Als kind zocht ik op schelpenpaadjes naar bijzondere schelpen. De schelpen waren opgezogen uit de zeegaten tussen de eilanden, waar oude, grijs verkleurde schelpen begraven lagen. Ik vond wel eens iets bijzonders, zoals een cirkelschelp (artemis).
Het eiland is in de jaren ’60 voorzien van een web van schelpenpaadjes, waarover het heerlijk fietsen is. Het golft over en slingert door de duinen. Het kan soms steil zijn, maar de duinen zijn niet hoog. Het kan soms waaien, maar een paviljoen is nooit ver. En het knispert lekker onder je banden.
Natuurmonumenten wilde echter geen schelpen meer, omdat het loswoelen van de zeebodem het zeeleven verstoort. Er is intussen een alternatieve padbedekking die nauwelijks schelpen bevat en toch lekker knispert.
Het nieuwe schelpenpaadje bestaat uit schelpen. Als vanzelf speurt mijn blik het af. Tot mijn verbazing zie ik de ene marmerschelp na de andere. Het ligt er vol mee. Nooit eerder vond ik een marmerschelp (glycymeris) op Schiermonnikoog. Op de foto liggen er vijf; zo veel marmerschelpen ken ik uit onder meer Bretagne, waar ze algemeen zijn. Schelpdieren kunnen op eigen kracht uit Bretagne de Noordzee bereiken, maar vaker liften ze mee met schepen. Waarschijnlijk heeft de soort zich in de buurt van Nederland gevestigd. Toch eens navragen waar ze die schelpenpadschelpen opduikelen.
Dat heeft geen haast. Maar de waarheid blijkt snel. Ineens staat er een stukje in de krant, van Esther Bijlo, die zich nota bene in precies dit vraagstuk heeft verdiept. In het geologie-tijdschrift Afzettingen staat dat een schelpenvisser uit Den Helder ze uit een geul in het Marsdiep haalt. Het zijn verse kleppen, wat erop duidt dat marmerschelpen daar leven. Die ontdekking haalde de site van Nature Today, en vervolgens de rubriek De Meezitter in Trouw (29 oktober). Daarna schopte de soort het tot Jelles weekdier en vandaag hobbelt het Natuurdagboek erachteraan. Ik vind de marmerschelpen wel een aanwinst. Nu nog zien of ze de bevissing overleven.
(Natuurdagboek Trouw maandag 9 november 2026)