In april verliezen reeën hun wintervacht. Ze zien er mottig uit. De reekalveren van vorig jaar worden door hun moeders verjaagd. Ze moeten op eigen poten staan. Of op eigen benen, in jagerslatijn. Als hertensoort zijn reeën toch edele dieren? Het weerhoudt de in gevechtstenue uitgedoste mannen er niet van ze dood te schieten. Jagerslatijn is een potpourri vol eufemismen. De knallende kerels kunnen niet tegen het bloed dat ze laten vloeien; dat noemen ze zweet.

Het excuus voor de jacht op reeën is dat er ‘te veel’ zijn. Er zijn naar schatting ruim honderdduizend reeën in Nederland, waarvan jaarlijks ongeveer een tiende wordt doodgeschoten. Dat is minder dan tien jaar geleden, en minder dan de natuurlijke aanwas. Sommige provincies sloten de reeënjacht. Voor een verstorende en lawaaiige hobby als de jacht is de Nederlandse natuur simpelweg te klein.

Wolven zouden de reeënstand in toom kunnen houden. Zoals ze ook edelherten in toom kunnen houden, en zelfs vossen.

Er worden elk jaar tientallen reeën verwond en gedood door honden. Hondenbezitters laten hun lievelingen het liefst loslopen, en terreinbeheerders hebben het toezicht afgeschaft. De wolf is de enige die baasjes hun hond doet aanlijnen. De wolven hebben er hun tanden vol aan. Per wolf zijn er in Nederland minstens vijftienduizend honden. Ik zie ze overal loslopen.

Ik zie honden achter reeën aanrennen, achter hazen, ganzen, weidevogels. Eén speelkwartiertje voor de hond kan een veld vol weidevogels van de leg brengen. Soms proberen baasjes hun hond terug te fluiten, wat zelden lukt. Soms moedigen baasjes hun hond ook aan. Ik zag een man die voor zijn grote hond steeds stokken in een vogelreservaat gooide. De hond stormde tussen kieviten en tureluurs door. Ik zei er wat van, en de man beweerde dat ie niet wist… Ik werd niet bedreigd of uitgescholden, dat vond ik al heel wat.

Zeker nu de jonge reeën het zelf moeten rooien, zijn er veel interacties tussen mensen met honden en reeën. De een wordt gebeten, de ander belandt in prikkeldraad, de volgende rent in paniek een autoweg op. Als ze het er zonder verwondingen van afbrengen, kost het ze veel energie.

Ik zou onze hond ook het liefst los laten lopen, maar ik doe het niet. Zeker niet in de lente en al helemaal niet in natuurgebieden.

(Natuurdagboek Trouw, donderdag 23 april ’26)