Een eenzame segrijnslak

Een eenzame segrijnslak

Segrijnslak. Foto Koos Dijksterhuis
Segrijnslak. Foto Koos Dijksterhuis

Voor onze houtkachel haalde ik een paar houtjes. Ja wij hebben een houtkachel. Het binnenklimaat vaart er wel bij. De stralingswarmte is zo heerlijk dat we die kachel niet wegdoen omdat ie het klimaat zou veranderen.

Vaak worden particulieren met collectieve problemen opgezadeld: ‘De consument wil nou eenmaal vliegen’, of ‘de klant koopt nou eenmaal vlees’. Het individu is blijkbaar schuldig – vervuilende sectoren en de overheid hoeven niets te doen. Het klimaatbeleid richt zich op ‘de verwarming een graadje lager’ en op de houtkachel als zondebok.

Ik legde die houtjes op tafel. Er draafden twee rookwantsen uit. Die snelle beestjes wonen in houtstapels. Ik zette ze buiten en plaatste de houtjes in de kachel. Er bleef iets op tafel liggen. Het was het beschadigde huisje van een jonge segrijnslak.

Segrijnslakken zijn huisjesslakken die hosta’s en lupines eten. Omgekeerd zijn ze zelf eetbaar: ze smaken naar wijngaardslakken van wie ze familie zijn.

Als je naar de opening van een segrijnslak kijkt, zit ie vrijwel altijd rechtsonder. Per abuis wordt het slakkenhuis soms in spiegelbeeld gemaakt. De opening zit dan linksonder. Een linksgewonden slak kan alleen met een andere linksgewonden slak paren. Ze hebben zowel een mannelijk als een vrouwelijk geslachtsorgaan en twee gelijkgedraaide slakken kunnen elkaar tegelijktijdig bevruchten.

In mijn schelpenboek beschrijf ik het avontuur van een Engelse tuinier, die een eenzame linksgewonden segrijnslak had en andere links georiënteerde slakken zocht. De tuinier noemde zijn slak Jeremy, naar de toenmalige Labourleider Corbyn. Die was immers ook links georiënteerd en hield nog van tuinieren ook. Of hij gelijkgestemde slakken vond, leze men in mijn boek.

Zo snel als rookwantsen zijn, zo traag zijn segrijnslakken. In Engeland zijn hardkruipwedstrijden voor huisjesslakken. Die worden midden op een ronde tafel gezet en wie het eerst de rand bereikt, heeft gewonnen. Mijn slak zou geen kans maken. De volgende dag zat ie nog op dezelfde plek op tafel. Ik denk dat ie zijn huisje aan het repareren was. Pas toen ik hem een duwtje gaf, kroop hij uit zijn schulp en begon hij te kruipen. Ik zette het beestje in de struiken.

(Natuurdagboek Trouw vrijdag 13 november 2026)

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *