Het was gisteren volle maan en niet zomaar volle maan maar volle supermaan. De maan stond dichterbij de aarde dan anders, en leek groter, terwijl hij vol in het zonlicht te zien was. Ware het niet dat het maandag zwaar bewolkt en regenachtig was. Gelukkig had ik de maan zondag al gekiekt.

De maan en de aarde vinden elkaar aantrekkelijk, ze draaien onafscheidelijk om elkaar heen. Ze houden ook van de zon, waar ze gezamenlijk omheen cirkelen. Met volle maan staan zon, maan en aarde op één lijn. De maan bevindt zich dan aan de buitenkant, verder van de zon dan de aarde. We zien de maan van haar zonnige kant.  Als de maan aan de zonkant van de aarde hangt, zien wij alleen de schaduwzijde en is het nieuwe maan.

Maan en zon trekken allebei aan de aarde. De maan heeft de grootste aantrekkingskracht. Weliswaar vliegen mensen, dieren, auto’s en andere losse objecten niet de ruimte in om tegen de maan te pletter te slaan, maar de enorme watermassa op aarde wordt wel richting maan gesjord. Terwijl de aarde om haar as draait, stuwt de zee zich aan de maankant op. Daar is het vloed. Ook aan de tegenovergestelde kant van de aarde stuwt het water zich onder invloed van de maan op. Er zijn dus twee vloeden die om de aarde golven en onderweg tegen de continenten botsen.

Onderwijl trekt de zon ook een beetje aan de watermassa en bij volle zowel als nieuwe maan trekken beide hemellichamen de zee dezelfde kant op. Dan wordt het springvloed. Doordat het water achter de maan aanhobbelt, is het een dag na volle maan springvloed. De aantrekking van de supermaan is iets groter, zodat het nu superspringvloed is.

(Natuurdagboek Trouw woensdag 16 nov. 2016)