Koos Dijksterhuis

Boven het pad door de bosjes bij het Markizaatsmeer snorren grote libellen, langs het pad dwarrelen juffers. Juffers zijn de kleine libellen, die als ze neerstrijken hun vleugels boven hun rug samenvouwen. Grote libellen houden ze zijwaarts gestrekt. De meeste juffers die ik zie zijn blauw. Eén zo’n blauwe vliegt samen op met een groenige soortgenoot: een vrouwtje. Het zijn lantaarntjes, met een opvallend, lichtblauw eindsegment. Lantaarntjes zijn een van de talrijkste libellen van Nederland. …

Lees Meer Lees Meer

Op een warme dag lopen we een rondje bij het Markiezaatsmeer. Dat is het afgesneden binnenste van de Oosterschelde, bij Bergen op Zoom. Dit deel van de vroegere zeearm is nu een zoetwaterplas zonder getijden. Vanuit de Brabantse heuvels lopen we zo de vroegere kwelders op, waar nu orchideeën bloeien en nachtegalen zingen in het struikgewas. …

Lees Meer Lees Meer

Terwijl ik op mijn terras een boterham eet, kijk ik naar de vogels en de insecten in de tuin. De meeste zijn net als ik bezig hun honger te stillen of hun eten te bereiden. Een akkerhommel neemt plaats op de bloem van een vogelmelk. Mieren snelwandelen met iets eetbaars naar hun hol, waarboven een piepklein wespje hangt. Een mug vindt mij aantrekkelijk en probeert me een zuigzoen te geven. Ze mag wel uitkijken voor de waterjuffers die de bosjes en de klimop afschuimen. Soms gaan ze even zitten. ’s Nachts slapen ze op een grashalm op mijn ongemaaide gazon. …

Lees Meer Lees Meer

De tuin van mijn 93-jarige moeder, een oase van wilde planten en boompjes te midden van een doodse rij tuintjes vol gemillimeterd gras, kaal zand, en tegels die verdacht vrij zijn van sprietjes en mosjes, moest gefatsoeneerd worden. Er kwam een brief van de huisbaas. Moeder woont in het aardbevingsgebied in een aanleunwoning die vanwege de glorende zak aardbevingsgeld verbouwd of zelfs herbouwd wordt. Daar kwam eerder al een brief over. Wellicht moet de woning op stel en sprong verlaten worden. Voor die tijd dient de tuin veranderd te worden in een even keurig opgemaakt sterfbed als de omgeving. Zo niet, dan wordt 950 euro in rekening gebracht. …

Lees Meer Lees Meer

Al twee maanden zingt er luid en duidelijk een zwartkopje in mijn tuin. Begin april, toen de kers en de appel nog kaal waren, zag ik hem scharrelen of zitten. Onder zijn zwarte kapje sperde hij zijn snavel open voor zijn heldere lied, dat soms iets doet denken aan een merellied. Het klinkt alleen minder melancholisch. Een zwartkopje is een optimistische tenor. …

Lees Meer Lees Meer

Hoewel kruisspinnen vooral in de nazomer en herfst in hun webben boven het tuinpad hangen, komen hun baby’s nu ter wereld. De eitjes zijn in de herfst gelegd in een kraamkamertje van spinrag, en voor zover ze niet zijn weggebezemd of -gesopt komen ze nu uit. Dan kruipen er tientallen kabouterspinnetjes rond. Hoewel ze vaak stilzitten op een kluit. Als je ze aanraakt stuiven ze alle kanten op. …

Lees Meer Lees Meer

Er kwamen vrienden op een zwoele avond en om buiten te kunnen zitten ontstak ik een houtvuurtje in een vuurkorf. Eerder de warmte dan de kou maakte een vuur noodzakelijk, want dankzij die warmte kon je niet in mijn tuin zitten vanwege de muggen.

De insecten mogen dan uitsterven, in mijn tuin kruipt en gonst van alles. Al zijn er alarmerend weinig bijen en vlinders, vanwege de droogte. Daardoor bezuinigen bomen op nectar. Maar muggen heb ik bij massa’s. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog trof ik in mei veel steekmuggen bij het huisje aan. Ik prees me gelukkig met de horren voor de ramen. Afgelopen winter was het eiland zo natgeregend als ik het nog nooit gezien had. Sommige fietspaden verdwenen onder een halve meter water, de duinen staken als eilandjes uit een zee van zoet water. …

Lees Meer Lees Meer

Toen ik ’s morgens de tuindeur opende en de hor dichtschoof, zag ik onderaan de hor een blaadje kleven. Ik pakte het om het weg te gooien, maar in mijn hand bewoog het. Het bleek een insect te zijn dat op een blaadje leek.

Het moet de hele nacht in de hor hebben gezeten, die als harmonica ineengedrukt was en het arme dier vastgeklemd had gehouden. Het was nog niet helemaal wakker en zat stil op mijn hand. Het had vleugels van anderhalve centimeter en even lange sprieten. Het was een schietmot, en wel Glyphotaelius pellucidus. …

Lees Meer Lees Meer

Op de ochtend na mijn lezersreisje naar Schiermonnikoog stelt mijn compagnon Jan Oome een bonuswandeling voor over het wad en strand van het Rif aan de zuidwestpunt van het eiland. Drie Trouwlezers hoeven niet op stel en sprong terug naar huis en zijn nog niet te afgemat door de wandelingen en fietstocht, en gaan mee. …

Lees Meer Lees Meer