De Groene Jonker is een klein natuurgebied bij Noorden, Zuid-Holland. Met vier oude vrienden, van wie sommigen onder slijtage gebukt gaan, loop ik de wandelroute van drie kilometer. Drie kilometer kun je in een half uur wandelen, met oude vrienden doe je er wat langer over, en wij zijn er wel anderhalf uur zoet mee. Dat ligt aan de vele vogels die we zien.

In mei kunnen alle vogelaars hun ei kwijt. De meeste broedvogels zijn gearriveerd – grasmussen, zwaluwen, zwarte sterns, lepelaars, koekoeken, blauwborstjes, rietzangers, karekieten – ze laten zich allemaal zien. De Groene Jonker is een voormalig weiland dat tien jaar geleden werd blank gezet. Het pad slingert zich om rietkragen en langs ondiepe plassen met slikken – ideale scharrelplaatsen voor vogels met lange poten. Wij hebben ook lange benen, maar kunnen geen stap zetten of een volgende bezienswaardigheid dient zich aan. Er zijn veel noordelijke broeders op doorreis. Behalve grutto’s, tureluurs, kluten, wulpen, scholeksters en kieviten zien we oeverlopers, zwarte ruiters, groenpootruiters, kemphanen, bosruiters, witgatjes, bontbekplevieren, kleine plevieren en kleine strandlopers.

Kleine strandlopers vermijden het strand en zijn op trek te vinden bij zoet, ondiep water. Ze zijn de kortst potige steltlopers en nauwelijks potiger dan de kwikstaarten die eveneens over het scharrelslikje hippen.

Een vogel van tortelformaat ploft neer in het riet en blijft daar roerloos zitten. Een koekoek! Die hoopt vast een tussen de stengels nestelende rietzanger of karekiet te betrappen, om later een ei te ruilen.

Verder lopen we, maar daar hangt een blauwborstje in vol ornaat aan een riethalm te zingen. Even kijken hoor. Helaas schijnt de zon niet, het is ijzig koud, maar dat houdt de blauwborst niet tegen. Ons ook niet. Ons houdt iets anders tegen. De traagste oude vriend blijft achter en roept ons. Hij heeft tussen de berg-, krak-, kuif-, slob- en pijlstaarteenden twee kleine futen gezien. Ze duiken steeds onder en komen dan elders even boven. Geen gewone futen, maar zwarte, met oranje buiken, gouden waaierwangen en vuurrode kraaloogjes. Geoorde futen zijn het, daar lopen we graag voor terug.

(Natuurdagboek Trouw vrijdag 19 mei 2017)