Als mijn middelbare oren een goede dag hebben, hoor ik ze weleens hoog boven me in de naaldbomen. “Zie zie zie”, fluiten ze fluisterend. Met wat geluk zie ik dan een goudhaantje van top naar top oversteken. Meestal verblijven goudhaantjes in de toppen van naaldbomen. Maar soms sta ik ineens oog in oog met zo’n piepkleine scharrelaar: groenig met een gouden hanenkammetje. …
Zoon en ik brengen dochter naar een meeloopmiddag op de Uithof en hebben de middag voor onszelf. Op de kaart staan de forten langs de Waterlinie en die willen wij zien. De dichtstbijzijnde zijn Rijnauwen en Vechten. Officieel heten ze Fort bij R(h)ijnauwen en bij Vechten. Met vechten heeft die naam niets te maken, al is een fort nog zo vechtlustig. …
In landgoed Oostbroek zien zoon en ik een reiger in het bos. Gisteren schreef ik daarover dat die reiger roerloos poseert. Tevens beweerde ik: “Hij staat zo stil, dat hij waarschijnlijk denkt dat wij hem niet zien.” Terwijl het zelfs voor een reiger onmogelijk is zich tegelijkertijd onzichtbaar te maken als te poseren. Poseren doe je immers om gezien te worden? …
Tegen Utrecht aan schurkt zich landgoed Oostbroek. Als zoon en ik er arriveren, breekt de zon fel door duistere wolken. Het tapijt van sneeuwklokjes glimt ervan. Er staat één polletje lenteklokjes tussen, verder bloeien er sneeuwklokjes per strekkende meter. Soms zit schoonheid ’m in massa. …
In een vogelkijkhut in Noordwest-Groningen vond ik wel eens uileballen. Sindsdien kijk ik altijd omhoog als ik daar kom. En op een dag is het raak: er zit een kerkuil te dutten.
Verder kijkt niemand naar boven. Iedereen kijkt door de kijkgaten naar het Lauwersmeer. Niemand zit op de houten bankjes, iedereen staat. Er staat een gezin met drie kinderen naar buiten te kijken, ze hebben één roestige verrekijker, ze kennen geen van de vogels bij naam. Watersnippen, brandganzen, zilverreigers, slechtvalken, brilduikers. De vogelaars turen zwijgend door hun telescopen. …
Op het Noord-Hollandse strand liggen tussen de Amerikaanse zwaardscheden, Amerikaanse boormossels, kokkels en strandschelpen opvallend veel ovale slijkschelpen, ook otterschelpen geheten. Het zijn grote schelpen, ze kunnen wel dertien bij zes centimeter meten. Alleen strandgapers zijn groter en lijken op ze, maar otterschelpen zijn platter en dunner en veel breekbaarder. …
Door de provincie Groningen begeef ik me noordwaarts. Ik laat de laatste nederzettingen achter me. Door coupures in oude dijken voorbij Westernieland kom ik terecht in ingedijkte landaanwinningsgronden, hompige akkers voor eerappels en bait’n. Dit is de marge van ’s lands periferie. Een weggetje, zo smal en besmeurd met zeeklei dat het met het blote oog nauwelijks waarneembaar is, wijst nóg verder noordwaarts om tegen de laatste dijk dood te lopen. De moderne zeedijk, die als een groene, met schapen bespikkelde verdedigingswal oprijst uit het vlakke land. …
We lopen door de duinen en pauzeren even. Er klinkt een hoog, helder en afwisselend vogelliedje, het doet aan piepers en leeuweriken denken. Wat is dit ook alweer? Enig speuren levert de zanger op. En zie: daar vliegt hij iets dichterbij om bovenin een vrijstaand boompje te gaan zitten.
De veertjes op zijn achterhoofdje waaien een beetje op. Daardoor lijkt hij op een veldleeuwerik, maar hij heeft zo’n duidelijke, witte wenkbrauw. En zijn staartje is opvallend kort. Een graspieper of graszanger is het evenmin. Ik blader in het vogelboek en o ja, natuurlijk, het is een boomleeuwerik. …
We lopen door de Rellen, een duingebied bij Wijk aan Zee. Jammer dat we het waterwingebied niet inmogen maar de rest bevalt ons ook al prima. Bos wisselt open terrein af, open terrein met poelen en plassen. Ook dit gebied wordt voor veehouderij gebruikt, met de onvermijdelijke Hooglanders. We zien geen konijnen en weinig vogels.
Wel zweeft er een buizerd over. De buizerd draait een rondje en glijdt dan voor ons uit. Verderop ontmoet de roofvogel een soortgenoot. Ze rollebollen vliegend om elkaar heen en klapwieken onze kant op. Ze baltsen en zullen binnenkort in een van de bossen nestelen. …
Je kon mijn vader een plezier doen door bij een klein hoefblad op zijn retorische vraag “wat is dat voor bloem?” te antwoorden: ”paardebloem”. Dan kon hij zich verlustigen in honend gesnuif. Ieder jaar in februari gebeurde dat wel een keer.
Conform een eeuwenoude traditie komt klein hoefblad in februari tot bloei. Nu dit jaar de bloemen een week of zes vroeger beginnen dan hun voorgeschreven bloeitijd, had ik klein hoefblad al rond Kerst verwacht. Maar ik heb er nog steeds geen gezien en het is al maart! Wel zie ik op iedere wandeling paardebloemen bloeien. Soms wel drie bij elkaar en nog een uitgebloeide ook, die al een pluizenbol heeft. Het is verleidelijk om te denken: de natuur is in de war, maar in werkelijkheid ben ik in de war. Het zal die hoefbladen en paardebloemen worst wezen. …