Koos Dijksterhuis

De rede van de troon schrijft Balkenende
Die knakker blijkt daarmee niet redeloos
Al snoeft hij over een verwachte hausse
Met koopkracht, nieuwe banen, dividenden

Hij laat dat snoeven over aan zijn vorst:
H. Konkle Hoogheid slaat hem op de borst

Het water staat nog steeds in New Orleans
Want water stroomt nou eenmaal naar beneden
En ondanks honderdduizenden gebeden
Krijgt deze stad steeds meer iets sub-mariens

Je stapt helaas niet even naar de Lidl
Voor een goedkoop waterafdrijvend middel

Op de daken stonden ze stormachtig in hun laatste jeans
Te zwaaien om hun redding van Katrina
Die als een overdreven dolle mina
Haar vernietigende sporen achterliet in New Orleans

Wie wil blijven wordt verwijderd door agenten
De stad blijft speelbal van ongure elementen

De kannibaal bereidt een lapje vlees
Ik hoop diep in de wouden op gastvrijheid
Maar daartoe schort het blijkbaar aan bereidheid
De man valt gretig aan en naar ik vrees

Maakt hij beslist geen streekgebonden grapje
Maar houdt de kannibaal mij voor het lapje

Zij doen een aanslag op het rampenfonds
Ze laten zich bij voorkeur exploderen
Omdat zij het hiernamaals ambiëren
Ze vinden honden vies en mensen honds

Hun leuzen mompelen zij binnensmonds
Want geef ze na – ze doen niet aan bekeren
Ze blijven daardoor lastig te traceren
Ze gaan als terroristen ondergronds

Noord-Ieren zijn verrassend sympathiek
In vergelijking tot die islamisten
Noord-Ierse vechters doen niet langer mee

Die religieuzen zijn zo fanatiek
Dat explosieve slag van antichristen
Je krijgt haast heimwee naar de IRA

Ik rook, ik slik, ik spuit en ik chinees
Mijn lijf raakt met de dagen uitgewoonder
Ik stop met drugs, knap op maar word nog stoneder
Als ik twee keer per dag een uurtje lees
In al die hocus pas van Maarten Toonder

Hij stopt, zoals ze zeggen, op zijn hoogtepunt
Zijn zevende victorie op een rij
Maar hoogtepunt betekent volgens mij
Dat je onmogelijk een tandje hoger kunt

Toch denk ik dat voor wat betreft het fietsvervoer
Hij net zo goed zou winnen in een achtste Tour

Bij leven sjokken ze herkauwend door het veld
Hun wrede eindbestemming is het stierenvechten
En dat beroert de voorvechters van dierenrechten
Die louter ogen hebben voor dat strijdgeweld

Terwijl de vechtstier als een spierbonk scharrelvlees
Toch beter af is dan ons fokvee, naar ik vrees

Voor God een mens vermoorden is iets geks
Ik vraag me daarom af: hoe kwam het
Ooit zover met die Mohammed?
Wat is zijn minderwaardigheid complex

Mohammed ziet het vast als grove spot
Maar Theo is een ander woord voor God

Zo’n oud taboe – wie had dat ooit gedacht?
Die kwijtschelding van opgehoopte schulden
Waarmee dictators ooit hun zakken vulden
En nu is het de beurt aan de G-8

Misschien leggen de allerrijkste landen
Hun eigen handel eens een keer aan banden