Vegan bloedzuring

Bloedzuring. Foto Koos Dijksterhuis
Bloedzuring. Foto Koos Dijksterhuis

In het door de appelboom gedomineerde deel van mijn tuin is een bosje ontstaan. Geen tiny forest waarbij je een goed gevoel koopt door veel te veel bomen op een paar vierkante meter te proppen, maar een mini-woud. Bij een mini-woud krijg je waarschijnlijk lang niet zo’n zelfingenomen gevoel als bij een tiny forest. Zo klinkt slowfood beter dan slome voeding. Maar laat ik mij niet de bek openbreken over trendy taal in lifestyle en fashion!

In mijn kabouterbos komt de nieuwe generatie ondergroei uit de grond: gele en paarse dovenetel, daslook, ooievaarsbek, aronskelk, look-zonder-look en bloedzuring.

Bloedzuring staat er nog geen twee jaar, maar doet het in tegenstelling tot veel probeersels uitstekend. De belangrijkste reden daarvoor is dat de duizenden naaktslakken die mijn tuin onder tanden nemen alsof ze de grazers in de Oostvaardersplassen zijn, het negeren. Vreemd, want bloedzuring is een alleszins eetbare groente.

De tweede reden is dat het in de voedselrijke, tamelijk vochtige bodem van mijn minibos staat. Bloedzuring is zeer gesteld op humusrijke bosgrond die soms vochtig, dan weer wat droger is. Daarmee treft de plant het dus, en ik ook, want met die bloedrode nerven is bloedzuring een lust voor het oog, zeker als de avondzon er van achteren doorheen schijnt. Zolang mijn bloedzuring zich niet uitbreidt, laat ik hem staan en eet ik hem niet op. Straks groeien er stengels uit met kransen van lichtpaarse bloemetjes.

Ik kreeg de plant van permaculturist Janet Westerhof, die haar weelderige tuin in Alkmaar moest opdoeken, omdat de buren hem te levendig vonden, met wilde bloemen en insecten. Mensen zijn als de dood voor alles wat anders is, zoals ook bleek uit de verkiezingsuitslag. Ik kreeg van Janet een kruiwagenlading pootgoed, waaronder de bloedzuring die mij nu al voor het derde seizoen verblijdt. Misschien pluk ik toch wat blaadjes voor een vegan brownie!

(Natuurdagboek Trouw vrijdag 2 april ’21)