Uittorenende roze bloemen

Koninginnekruid, © Koos Dijksterhuis

Vorig jaar schreef ik over een braakliggend veldje, waar tussen het gras allerlei ‘onkruiden’ woekerden. Canadese fijnstraal voerde de boventoon, zwarte nachtschade stond op 2. Dit jaar zijn die er allebei niet. Ze groeien wel in de buurt, maar niet meer op dat veldje. Het zijn dus echte pioniers, voor wie het veldje te rhuig is geworden. Nu staan er ruigteplanten als zuring en koninginnekruid. Dat heeft als een echte koningin twee namen: leverkruid mag ook.

Koninginnekruid is een algemene plant, van voedselrijk, vochtig, ruig terrein, het groeit vaak samen met riet, wilgeroosjes, brandnetels, kleefkruid en distels. Hoge, snelgroeiende planten die er onder het gewicht van zichzelf, wind, regen en dauw bij kunnen gaan liggen. Dan vormen ze een ondoordringbare woestenij, die bij zowel argeloze wandelaars als doorgewinterde botanici niet bijster geliefd is. Toch heeft koninginnekruid prachtige roze bloemen. Het zijn samengestelde bloemen, gecomponeerd, koninginnekruid is een composiet. De planten bloeien nog maar net en blijven dat doen tot in september.

Aan koninginnekruid worden de meest uiteenlopende geneeskrachtige werkingen toegedicht. Wortelextracten zouden het afweersysteem versterken en desinfecterend werken, goed tegen wonden en infecties, een kwaliteit die in grote doses al gauw neerkomt op giftig. Volgens een astrologische website is het ‘een grote plant die overal boven uit torent, en daarom alleen al geschikt om het onder Jupiter te plaatsen’. Het lijkt me geen doen een plant onder Jupiter te plaatsen, maar astrologen zijn tot alles in staat.

Liever dan onder Jupiter plaats ik ze in de tuin. Achterin, omdat ze met hun één-meter-vijftig overal boven uittorenen. De fraaie bloemen zijn rijk aan nectar, vlinders en bijen weten ze te vinden.