Reiger in het bos

Blauwe reiger in bos. Foto Koos Dijksterhuis
Blauwe reiger in bos. Foto Koos Dijksterhuis

In landgoed Oostbroek zien zoon en ik een reiger in het bos. Gisteren schreef ik daarover dat die reiger roerloos poseert. Tevens beweerde ik: “Hij staat zo stil, dat hij waarschijnlijk denkt dat wij hem niet zien.” Terwijl het zelfs voor een reiger onmogelijk is zich tegelijkertijd onzichtbaar te maken als te poseren. Poseren doe je immers om gezien te worden?

Enfin, u toonde coulance door geen correcties te mailen! Ik denk dat de reiger roerloos staat omdat hij op jacht is. Als wij in de buurt komen, blijft hij roerloos staan. Of hij blijft staan dankzij of ondanks onze nabijheid, weet ik niet. Maar hij poseert niet.

De reiger zoekt in het ondergelopen moerasbos kikkers. Of verdronken, dan wel voor het water gevluchte muizen of slakken. De reiger ziet er prachtig uit in het felle zonlicht. Hij is op z’n mooist en op z’n blauwst, want het is paarseizoen. Blauwe reigers zijn er altijd vroeg bij in de lente. Ze slepen takken naar de boomtoppen waarin ze hun kolonies vestigen. Daarbij wordt heel wat gesoebat en geruzied, wat van verre te horen is als bloedstollend gekrijs. Reigers kunnen elkaar met die decimeter lange dolksnavel gemeen pijn doen. Ruzie komt vooral voor onder sociale wezens, zoals reigers en mensen. Met wie zou je ook ruzie maken als je alleen bent?

Reigers waren in de Middeleeuwen geliefd om te schieten en te eten. De erfgenamen van Floris V maakten na diens dood in 1296 ruzie over zijn reigerkolonie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gingen reigers in de pan en hun nestbomen in de kachel. Maar nu zijn ze wijdverbreid en helemaal niet schuw, zoals onze poseur in het bos bewijst.

(Natuurdagboek Trouw donderdag 10 maart 2016)