Plant eet sprinkhaan

Zonnedauw +sprinkhaan. Foto Koos Dijksterhuis
Zonnedauw +sprinkhaan. Foto Koos Dijksterhuis

Een jong sprinkhaantje zit vastgeplakt aan de kleefdraadjes van een zonnedauw. Ik weet één plek op Schiermonnikoog met zonnedauw en er is meer van dan ooit, bordeauxrode plakkaten van zonnedauw bedekken de bodem. Het sprinkhaantje leeft nog, het beweegt. Zal ik ‘m redden? Ik red ‘m niet. Hij zou vast een pootje verliezen. En die zonnedauw moet ook eten.

Vleesetende plant klinkt angstaanjagender dan zonnedauw is. Zonnedauw is een miniplantje. Het heeft kleefdraadjes. Het plaksel zit als piepkleine dauwdruppeltjes op de haartjes, die in een kring op een blaadje staan, als vingers op een handje. Als er een vliegje of, in dit geval, sprinkhaantje op de aantrekkelijk rode blaadjes neerstrijkt, plakt hij vast. Het sprinkhaantje kleeft zelfs aan twee zonnedauwblaadjes, het vormt een bruggetje. Het blaadje klapt niet snel dicht als een soort muizenval, maar vouwt zich heel langzaam om de prooi heen. Die prooi sterft een weinig benijdenswaardige dood en wordt verteerd door de plant. Die plant moet wel, want hij groeit op een plek waar hij vrijwel geen voedsel uit de bodem kan opzuigen. Hij groeit op arme grond, die vochtig is doordat er regenwater blijft staan. Regenwater hoort voedselarm te zijn. De laatste decennia dwarrelen er uitlaatgassen en verwaaide meststoffen door de lucht, die met regen kunnen neerslaan. Vooral een eerste buitje na een droge tijd kan voedingsstoffen bevatten. Daar is zonnedauw niet zo van gediend. Er zouden andere planten van kunnen gaan groeien, die hem overwoekeren. Zonnedauw is dankzij zijn carnivorisme als een van de weinige in staat tot overleven op zo’n armetierige plek.

Ronde zonnedauw is het, met kleine wite bloempjes op hoge, ranke steeltjes.

(Natuurdagboek Trouw 31 juli 2013)

Eén gedachte over “Plant eet sprinkhaan”

  1. Ik geniet steeds van je dagboek, dank daarvoor. We vonden begin juli dit jaar een 2e plek. Prachtig plantje.

Reacties zijn gesloten.