Knarsende kever

De kever op het vest. Foto Marijke Wempe
De kever op het vest. Foto Marijke Wempe

Metgezel kwam uit de duinen, trok haar vest uit en slaakte een kreet. Op haar schouder zat een grote, zwart-wit gemarmerde kever. Ze probeerde hem eraf te schudden, maar de kever liet zich niet afschudden. Zo’n kever is deinende twijgen gewend. Hij klampte zich vast, handig gebruik makend van weerhaakjes aan zijn poten.

Niet dat die kever zo graag op metgezels vest zat. Integendeel, hij protesteerde met een knarsend geluid. Ze zette de kever met vest en al op het balkon en de volgende dag was het insect weg.

In een insectenboek belandde metgezel via mei- en junikever bij de julikever. “Leeft in de duinen, in zanderig naaldbos, eet dennennaalden.” En het was juli. Het plaatje klopte, op de twee enorme waaiers na aan de keversnuit. Die hadden haar toch opgevallen moeten zijn? Op internet viel te lezen dat die waaiers meestal dichtgeklapt zitten, maar dan nog. Dan zien ze eruit als massieve voelsprieten. Aha, alleen het mannetje heeft die antennes. Het vrouwtje niet en het vrouwtje is groter. Dat zou dan weer kloppen met het formaat. “Zeker vijf centimeter”, meende metgezel met gestrekte vingers, die fronsend las dat de julikever maximaal 3,6 centimeter lang wordt.

Maar de opmerking dat de kever bij aanraking een knarsend geluid maakt, gaf de doorslag. Striduleren, heet geluid maken door lichaamsdelen over elkaar te wrijven. In dit geval het dekschild over de vleugel.

Metgezel noch ik hadden ooit zo’n tor gezien. Algemeen zijn julikevers ook niet en ze leven in de bomen, dus als je geen boompje klimt, loop je ze mis.

Op de radio klonk ineens hetzelfde gestriduleer. Metgezel veerde op. Het was de wekelijkse geluidskwis van Vroege Vogels.

(Zondag kwam de uitslag en dat geknars op de radio was van de junikever, die blijkbaar een identiek geluid maakt.)

(Natuurdagboek Trouw maandag 20 juli 2015)

Knarsende kever
DELEN