Bos zonder pottekijkers

Een eikenbos is een sprookje. Foto Koos Dijksterhuis
Een eikenbos is een sprookje. Foto Koos Dijksterhuis

We wandelen op de Veluwe. Er zijn op de Veluwe nog lappen bos en hei, waar je nauwelijks mensen tegenkomt. Eén zo’n lap strekt zich uit ten oosten van Uddel. We lopen een route die we van internet haalden en de aanwijzingen zijn wonderbaarlijk secuur. We lopen niet één keer fout.

Sparren-, dennen-, eiken-, lariks- en beukenbossen wisselen elkaar af met de nodige mengvormen. Een beukenbos is een galerij van gladde stammen in door een groen dak gefilterd licht. Een eikenbos is een sprookje. Een lariksbos is de vleesgeworden lente, een dennenbos doet nostalgisch denken aan de kindertijd (tuintjes van dennenappels) en een sparrenbos is een mix van piepjonge kerstbomen tot hoogbejaarde douglassen met een gegroefde bast vol levenservaring.

Verrassend mooi daar. Open plekken met vingerhoedskruid, af en toe een vergezicht over een heideveld vol pijpestrootje. Jakobskruiskruid, dophei, brunel en kleine tijm bloeien langs het pad; goed voor hommels, zweefvliegen en vlinders. Groot dikkopje, koevinkje, heideblauwtje en een massa bruine zandoogjes. Uit de berm fladdert een boompieper op en op de hei voeren roodborsttapuiten hun kroost.

Deze bossen horen bij de Kroondomeinen. In de herfst zijn ze drie maanden afgesloten. De officiële reden is rust voor wild, de officieuze is dat de Kroon er zonder pottekijkers wil jagen. Maar ook nu zijn er vrijwel geen pottekijkers, ongekend in Nederland. Herten en zwijnen houden zich trouwens ook afzijdig. Alleen een vliegend hert vinden we, zo’n reuzenkever. Het is een vrouwtje en ze is dood, doodgetrapt zo te zien, haar schild is gebarsten.

Al bosbessen plukkend bereiken we ons logeeradres de Bleeke Hoeve bij Uddel, waar we onder een zwaluwnest buiten eten met uitzicht op reeën.

(Natuurdagboek Trouw woensdag 15 juli 2015)

Bos zonder pottekijkers
DELEN