Bleker van de Boerenpartij

Grauwe ganzen, © Jeanette Essink

Grauwe ganzen vogelvrij

Er gaat geen dag voorbij, geen krant open, of Henk Bleker stampt als één van zijn eigen pony’s door weer een porseleinkast. Hij lapt afspraken aan zijn laars en negeert richtlijnen. Het lijkt hem geen bal te schelen of de staat als een boef voor het gerecht wordt gedaagd. De woede van natuurorganisaties laat hem nog kouder. De Haringvlietsluis kan hij niet dichthouden, maar de aanschaf van natuur stopt abrupt en de Hedwigepolder blijft droog. Nadat Vogelbescherming zich neerlegde bij gecontroleerd afschot van ganzen, zet Bleker de vereniging voor schut door zomaar de ongecontroleerde plezierjacht op ganzen in ere te herstellen. Schieten maar, jongens!
Bleker lijkt zoals veel CDA-ers vooral boeren te vertegenwoordigen. Hij vindt boerennatuur mooier dan gemaakte natuur met wilgen en Hooglanders. Dat is prima, maar niet als het een excuus is voor de uitgewoonde biljartlakens en maïsvelden met golfplaten schuren, waarmee wij ons platteland met veel subsidie verpesten. We steken drie, vier keer zoveel belastinggeld in intensieve landbouw dan in natuurbescherming. Toch wordt natuurbescherming afgeknepen. Bleker wil boeren te vriend houden en schoffeert daarvoor onbekommerd de rest van de wereld. Zijn eigen ambtenaren haten hem, vertelden sommigen van hen me. Het lijkt de man niets te kunnen schelen. Houdt hij zich stoer of is hij echt ongevoelig voor kritiek, weerzin en haat? Wil hij er niet toch een beetje bij horen, zoals bijna iedereen? Jawel: bij boeren.
De gesubsidieerde schaalvergroting zorgt voor immense agrobedrijven en een slinkende boerenstand. Een slinkende achterban lijkt me geen verstandige basis voor een politieke partij. Op de dag des kiezersoordeels zal het blijken. Hopelijk is er dan nog een postzegel natuur overgelaten.