Welk dikkopje?

Kommavlinder Schiermonnikoog, © K. Dijksterhuis

Ik dacht dat het vlindertje een groot dikkopje was. Een vermoeid groot dikkopje met versleten vleugels. Ik stapte op Schiermonnikoog door een duinvallei met zeggen, grassen en bloemen, omzoomd door bramen, duindoorns en jonge berkjes. Dat leek me een uitstekend leefgebied voor grote dikkopjes. Juli is bovendien de vliegmaand bij uitstek voor deze fraaie vlinders. En hij zat op een braambloempje, waarvan dikkopjes de nectar onweerstaanbaar vinden. Lees “Welk dikkopje?” verder

De schoonheid van knopige kriel

Krielparnassia Duin- en Kruidberg, © K. Dijksterhuis

Sierlijke vetmuur keerde terug in de Noordoostpolder, na het afplaggen en maaien van wegbermen. Het is een klein plantje met piepkleine bloemen. Mooi zijn die bloemen beslist, al dringt hun schoonheid niet zomaar tot het blote oog door. Daar is een loupe bij nodig, of een vergrotende foto. Sierlijk mogen de bloemen heten, maar het predikaat ‘vet’ vind ik een overstatement. Sierlijke vetmuur heeft nog een naam, en die heeft mijn voorkeur: krielparnassia. Kriel is een onderschatte term voor klein en parnassia staat in mijn bloemen top-10. Krielparnassia betekent: bloemen van ontroerende schoonheid, een schoonheid waarvoor je op je knieën moet en heel goed moet kijken. Lees “De schoonheid van knopige kriel” verder

Afvalrace

Wegwerpfolders, © Meint Mulder

‘Diepvrieskippen, stapt uit uw verpakking!’ stond begin jaren tachtig op de wand van een punk-café. Het heeft niet geholpen. Gedragsverandering is alleen haalbaar, als je het gewenste gedrag heel aanlokkelijk maakt en het ongewenste afstraft. Als je geen wegwerpverpakkingen op straat of in de natuur wilt, moet je ze niet gratis weggeven. De wereld gaat ten onder aan onverwoestbaar afval. Plastic zakjes, nylon visnetten, plastic flessen. Lees “Afvalrace” verder

De bramen, hun sluipers, de slak, de lijster en zijn smidse

Zanglijster, © Jeanette Essink

Achter ons huisje op Schiermonnikoog is de avond vredig. De stilte wordt benadrukt door verre scholeksters boven het wad. En vooral door een zanglijster in de bosrand. Die zanglijster heeft het hier goed. Er zijn katten noch sperwers, maar wel veel, ontzettend veel segrijnslakken. Die slakken vreten alle heesters kaal, maar laten de bramen ongemoeid. Die bramen woekeren als bankiers, sinds de vereniging van zomerhuiseigenaren het plan uitvoerde van de camouflerende bosjes twee meter te kappen. Zodat de houthakmachines erlangs kunnen. De oplossing is het probleem. De in veertig jaar gegroeide bosrand lag ineens open. Het fijnstof uit de gierinjectors op de aangrenzende velden kon onbelemmerd binnenwaaien, de zon scheen vrolijk de bosjes in. De vruchtbare polderklei barstte uit elkaar van de braamstruiken. Hun naam ten spijt broeden de braamsluipers er sindsdien niet meer. Lees “De bramen, hun sluipers, de slak, de lijster en zijn smidse” verder

Wit met een geel hartje

Geelhartje op Schiermonnikoog, © K. Dijksterhuis

In een duinvallei op Schiermonnikoog staat een picknickbank langs het pad. Er staan ook brandnetels, distels, klitten en bramen langs het pad. Het pad wordt namelijk jaarlijks geplaveid met hooi. Waar het pad het lage, vochtige deel van de vallei doorkruist, wordt geen hooi neergelegd, maar duinzand. Het prikkeldraad langs het pad is verwijderd. Nu mag iedereen de vallei betreden. Lees “Wit met een geel hartje” verder